2010, það er eiginlega ekki hægt að trúa því að þetta ár sé  komið.... hljómar eins og nafn á bíómynd með einhverri framtíðarsýn.

Árið 2009 leið undrafljótt hjá og allt í einu á ég væntanlegt fermingarbarn og annað sem tekur bílpróf í lok ársins. Stúfurinn litli kominn á fjórða ár og hann sem fæddist bara í síðustu viku eða þar um bil Ég hef svo margt að gleðjast yfir, yndislegan eiginmann, þrjú mannvænleg börn, fallegt hús og þokkalega heilsu. Því kom mér það svolítið á óvart að síðustu mánuðir liðins árs reyndust mér frekar erfiðir andlega, ég var sífellt þreytt, framtakslaus, ýmist örg eða viðkvæm í skapi og lokaði mig svolítið af. Með góðra hjálp er ég nú að reyna að rísa upp úr þessu og setja í fluggírinn á ný, sem er nú það sem ég er betur þekkt fyrir

Jólin og áramótin voru bara yndisleg. Við vorum hér bara fjölskyldan á aðfangadag í góðu yfirlæti en á jóladag fórum við í  árlega jólaboðið hjá Dísu frænku þar sem alltaf er spilað og sungið út í eitt, skemmtilegasta partý ársins án efa. Á gamlársdag voru stelpurnar hjá pabba sínum en við hin þrjú vorum hjá mágkonu minni í góðum félagsskap. Litli maðurinn var mjög upprifinn yfir öllu ljósashowinu og stóð dolfallinn úti með hlífðargleraugun á nefinu eins og lítill prófessor, algjört krútt. Við fórum heim um tvöleitið en sá stutti hafðist ekki heim fyrr en frænkur hans buðu honum að fá dvd myndina Cars að láni en hann hélt öllum krökkunum í gíslingu við sjónvarpið yfir henni í annað sinn þegar við komum að og lét gylliboð krakkanna, sem langaði að horfa á eitthvað anna, sem vind um eyru þjóta.

Fyrstu helgina í janúar fórum við í sumarbústað með vinafólki og dóttur þeirra. Það var hreint dásamleg og endurnærandi helgi. Úti var 15 stiga frost en logn svo hitastigið virtist mun hærra og hamlaði ekki útiveru. Við löbbuðum í skógrækt skammt frá og skoðuðum Gjána sem er rétt hjá Búrfellsvirkjun, virkilega fallegur staður. Við spiluðum Alias og fleiri spil fram á nótt bæði kvöldin og borðuðum dýrindis mat. Á heimleiðinni kipptum við upp fjórum hrossum, þeim fyrstu sem við tökum á hús þetta árið. Okkur til mikillar gleði virðist hann Bragi okkar vera óhaltur en hann er búinn að vera í fríi í eitt og hálft ár.

Hrefna Guðrún er komin á fullt með Breiðablik og þrátt fyrir að vistaskiptin úr Aftureldingu hafi verið mjög erfið þá er hún ánægð þar. Rúmlega 40 stelpur eru að æfa með henni og þetta er mjög sterkur flokkur. Þær unnu m.a. æfingaleik við sterkasta Reykjarvíkurliðið, Val, um daginn 6-1 og eru komnar áfram í undanúrslit í futsal eða innanhússfótbolta. Um næstu helgi verður svo farið með fjögur lið á Goðamót Þórs á Akureyri og undirrituð verður fararstjóri við lítinn fögnuð dótturinnar sem segir að það sé fínt að hafa foreldra með, bara ekki manns eigin

Með bjartsýni í hjarta, knús á alla
Dísa

Ég átti afmæli í fyrradag sem er ekki í frásögur færandi. Eins og hjá flestum facebook notendum rigndi yfir mig heillaóskumí tuga ef ekki hundraðatali og þótt mér virkilega vænt um að fá allar þessar góðu kveðjur. Ég sagði manninum mínum frá þessum miklu vinsældum á facebook, hann horfði á mig í smástund og spurði svo: " en hringdi einhver í þig?"  Ég varð hálf kjaftstopp, fór að hugsa og áttaði mig á því að það höfðu aðeins tveir hringt í mig, mamma og bróðir minn.

Í framhaldi af þessu fór ég að hugsa hvort þessi ágæti samskiptavettvangur sem facebook er sé að ganga af öllum öðrum samskiptum dauðum. Sjálf stend ég mig að því að senda frekar kveðju eða fyrirspurn þar en að taka upp tólið. Og ég er salla ánægð með mig ef ég man eftir að senda vinunum afmæliskveðju á facebook.

Kannski þurfum við að staldra við og muna eftir því að það er miklu persónulegra og notalegra að heyra eða sjá þann sem talar við mann. Áramótaheitið mitt verður að taka upp tólið á afmælum náinna vina og ættingja en ekki láta fésið duga.

Kv. Dísa

Mikið fjaðrafok er nú í kringum séra Gunnar Björnsson, sóknarprest á Selfossi og hafa nokkrir mætir prestar staðið upp honum til varnar.  Mín skoðun er sú að þeir hefðu betur látið það ógert.

Ég þekki nú aðeins meira til Gunnars heldur en margur þar sem ég var sóknarbarn hans fyrir mörgum árum þegar hann var prestur í Fríkirkjunni í Reykjavík. Þaðan fór hann með skömm enda sýndi hann af sér fádæma dómgreindarleysi og framkomu sem ekki sæmir manni í þessari stétt. Hann fór einnig frá Holti í Önundarfirði með miklum látum og nú er hann búinn að gera allt vitlaust á Selfossi blessaður.

Hann var vissulega sýknaður af ákæru unglingsstúlknanna á Selfossi en það var þó ekki dregið í efa að þessi háttsemi hefði átt sér stað. Þuklið og káfið var sumsé bara innan ramma laga og ekki talið tilefni til refsingar. Þótt fyrir dómstólum sé hann sýkn saka mun stór hluti safnaðarins á Selfossi ekki vera tilbúinn að sjá í gegnum fingur sér varðandi hegðun hans og vill hann ekki aftur. Hvernig í ósköpunum dettur manninum í hug að vilja koma aftur og þjóna í óþökk hluta safnaðarins? 

Jens Einarsson skrifar öðruvísi hestafréttir á seisei.is. Hann er mikill talsmaður góðrar reiðmennsku og talar á móti hörðum beislabúnaði og grófum ábendingum knapa. Margt gott í því sem hann hefur fram að færa. 

Á Íslandsmóti yngri flokka í sumar fékk María Gyða mikið hrós og góðar einkunnir fyrir sýningu á hesti sínum þótt ekki væri hún hnökralaus enda hesturinn ungur og enn ekki kominn með fullan styrk. Sami dómarinn gaf henni hæstu einkunnirnar í fjórgangi og tölti af þeim fimm sem dæmdu og sá dómari gaf henni reyndar líka langhæst fyrir fimmgangssýninguna á öðrum hesti. Sá dómari taldi hana sýna fágaða og góða reiðmennsku og vildi verðlauna hana fyrir það, nákvæmlega eins og Jens stingur upp á í einni grein sinni. Mér finnst frábært að heyra þetta og tel þetta merki þess að reiðkennslan í Herði sé á réttri braut enda hefur María Gyða tekið miklum framförum í reiðmennsku í vetur og eins Hrefna Guðrún.

Með hestakveðju, Dísa

Já, það er sko búið að vera gaman hjá okkur í sumar og ekki skemmir þetta endalausa góða veður fyrir. Við lögðum land undir fót í júli og skruppum á Sauðárkrók, gerðum víðreist um Skagafjörð, fórum á Íslandsmót í hestaíþróttum á Akureyri, skoðuðum hesta hér og þar á Norðurlandi og svo mætti lengi telja. Ferðin styttist þó í báða enda miðað við upphaflegar áætlanir  vegna óvæntra anna í vinnu hjá bóndanum sem átti að vera í fríi. Hann flaug meira að segja suður á undan okkur, svo mikil voru lætin. Við hin kíktum við í Önnulundi, sumarbústað föðurfjölskyldu stelpnanna á leið heim og nutum góðra veitinga og María Gyða varð eftir þar í dekri hjá ömmu, afa og föðursystrum.

Hrefna Guðrún keppti með liðinu sínu á Reycup fótboltamótinu og því miður riðu þær nú ekki feitum hesti frá því móti en það gengur bara betur næst.

Eftir Reycup fóru þær systur til Lettlands með pabba sínum en við dóluðum okkur hér heima við milli þess sem Egill var kallaður í vinnu. Um verslunarmannahelgina fórum við hins vegar í sumarbústað með tengdaforeldrum mínum, mági og svilkonu. Mamma og Gyða systir kíktu austur á sunnudeginum og ég hitti þær á Sólheimum. Mikið var nú yndislegt að koma þar. Þær borðuðu svo með okkur í sumarbústaðnu um kvöldið.

Á mánudeginum ætlaði ég að plata húsfrúna á Spóastöðum með mér í reiðtúr en þá var búið að bjóða henni með í einn áfanga hestaferðar með vinum hennar sem voru að koma lengra að. Það varð úr að ég fékk að koma með og við keyrðum hestana í Syðra-Langholt en þaðan var riðið heim í Spóastaði, að mestu á dúnmjúkum bökkum Hvítár í hreint yndislegu veðri.

Þessa dagana er bóndinn að bera á þakkantinn á húsinu okkar en svo stefnum við aftur norður á bóginn í smá frí.

Kv. Dísa

Þá er litla stelpan mín orðin 13, ótrúlegt en satt. Ég ákvað í þetta skiptið að halda afmælisboð bæði fyrir vinkonur hennar og fjölskylduna á réttum tíma en ekki að hausti eins og undanfarin 2 ár. Það var voða gaman, veðrið var yndislegt í báðum boðum og börnin á svæðinu voru endalaust úti í garði á trampolíninu og í fótbolta.

María Gyða keppti í 1.flokki fullorðinna á föstudaginn á honum Rauð sínum og varð í 20. sæti af 42 keppendum sem verður að teljast harla góður árangur fyrir ungan knapa og hest. Í dag þreytti hún svo frumraun sína sem þulur á mótinu þegar A-úrslit fóru fram í öllum flokkum. Hún stóð sig vel stelpan og hafði mikið gaman af.

Varðandi pistil minn frá því síðast um grófan leik/munnsöfnuð ÍA stúlkna þá kíkti ég til gamans á fjölda spjalda sem 4. flokks kvennaliðin hafa fengið í vor og sumar og merkilegt nokk þá hafði ÍA vinninginn hjá þeim liðum sem ég kíkti á eða fimm talsins og þar af eitt rautt. Keflavík var með þrjú gul, KR tvö, Selfoss, Haukar og Grindavík eitt. Hins vegar voru Breiðablik, HK, ÍR, Afturelding, ÍBV, Fjölnir, Fram, Fylkir og FH ekki með neitt.

Með fótboltakveðju,
Dísa

Þá er liðinn mánuður frá síðasta bloggi. Ef ég ætti að súmma saman í eitt orð það sem verið hefur efst á blaði síðan þá þá væri það orðið "hestar". Stelpurnar voru báðar í úrslitum á gæðingamóti Harðar og þær fóru báðar heim með verðlaun í fimi af Íslandsmóti yngri flokka í hestaíþróttum. Við höfum síðan verið þokkalega dugleg að ríða út en erum farin að velta því fyrir okkur að gefa hestunum frí og gera eitthvað annað.

Ég er að reyna að skrifa ritgerðina mína en það gengur sorglega hægt. Það er eins og það sé alltaf eitthvað annað sem tekur tímann minn. Ég er farin að vera svartsýn á að klára í september en reyni hvað ég get. Og svo þarf ég að fara að leita mér að vinnu.

María Gyða komst inn í Versló og var afar hamingjusöm. Hún var með 8,8 í meðaleinkunn og mér skilst að það hafi varla dugað minna til. Hrefna Guðrún var með 9,4 í meðaleinkunn, ekkert slor Viðar Darri er ekki enn farinn að taka próf en hann skorar bara hátt með því að vera yndislegastur og aðal dúlluhausinn eins og pabbi hans kallar hann. Hann fer bráðum í frí á leikskólanum.

Fótboltinn hefur verið fyrirferðarmikill líka og ég get nú eiginlega ekki orða bundist yfir nokkrum uppákomum honum tengdum. Flest liðin sem stelpurnar spila við hafa nú leikið fremur prúðmannlega en eitt lið stendur þó upp úr fyrir grófa spilamennsku en það er ÍA. Á Íslandsmótinu um daginn héngu þær endalaust í okkar stelpum, toguðu í peysur og jafnvel buxur, hrintu, ýttu og spörkuðu. Þær spörkuðu boltann í tvígang úr höndum markmanns án þess að dæmt væri á það og verð ég að segja að ég var alveg hneyksluð á dómaranum að taka ekki á þessari grófu spilamennsku. Þegar leik var lokið með stórsigri ÍA gekk ein þeirra til dóttur minnar og þakkaði fyrir leikinn og bætti svo við "og hættu svo að berja í bakið á okkur!"  Dóttir mín horfði forviða á hana enda hafði hún ekki barið í bakið á neinum en hins vegar haft a.m.k. eina ÍA stelpu hangandi í sér flestum stundum í leiknum.

Þetta sama lið mætti okkar stelpum í Faxaflóamótinu í vor. Þá varð niðurstaðan jafntefli og það virtist fara mjög í skapið á Skagastúlkum sem brúkuðu munn hægri vinstri jafnt við leikmenn sem dómara leiksins. Í þeim leik fengu tvær þeirra gult spjald og ein rautt spjald fyrir kjaftbrúk við dómara í lok leiks.  Við erum að tala um leikmenn í 4. flokki kvenna!!

Á Símamóti fyrir nokkrum árum spilaði okkar lið einnig við þetta ÍA lið þegar þær voru í 6. flokki. Þá varð niðurstaðan einnig jafntefli sem virtist fara mjög í skapið á þessum skapstóru Skagastúlkum. Þegar þær tóku í hendurnar á okkar stelpum sökktu þær nöglunum í hendurnar  á þeim svo þær komu flestar hálf skælandi til baka eftir þau viðskipti. Þarna voru þessar stúlkur 9-10 ára gamlar.

Ég get ekki annað en velt því fyrir mér hvort það gleymist alveg í hita fótboltaleiksins þarna á Skaganum að kenna leikmönnum mannasiði. Kannski er þetta bara bundið við þetta eina lið. Ég myndi skammast mín niður í tær ef mín stelpa og hennar liðsfélagar myndu haga sér svona!!

Nóg að sinni,
Dísa

Þvílík dýrð og dásemd sem það er að ríða endalausar sandfjörur á fjörugum fákum. Ég er bara enn í sæluvímu eftir ferðina á Löngufjörur

Við lögðum upp á föstudegi og settum hestana úr á Stakkhamri þar sem þeir höfðu næturdvöl á lúxushóteli.... eða það skyldi maður halda miðað við verðlagninguna hjá ábúendum  Við fórum svo í Lýsudal til heiðurshjónanna Gunnars og Svönu sem eru kórmeðlimir og eru búin að koma sér upp frábærri aðstöðu þarna á æskuslóðum Gunnars. Það var svo sannarlega eins og lúxushótel en í boði húsbænda sem ég kann miklar þakkir fyrir. Mikið fjör var í kórmeðlimum og mökum  strax um kvöldið og var ekki alltaf auðvelt að heyra að það væri vel þjálfaður kór að syngja þegar líða tók á kvöldið, það var nú frekar þannig að hver söng með sínu nefi.

Vöknuðum í roki og rigningu klukkan 7 á laugardagsmorgni og héldum að það yrði að blása túrinn af. En íslenskir víkingar vorum við svo sannarlega og vorum komin í hnakkinn í hífandi roki upp úr hálftíu. Og það var eins og við manninn mælt, veðrið fór að batna og fjórum klukkustundum síðar riðum við í hlað að Tröðum í sólskini og yndislegu veðri. Við vorum 55 alls í ferðinni og það var gaman að sjá hópinn liðast eftir ströndinni á fallegu tölti á gæðingunum sínum, frussast út í sjó og taka sprettinn á milli.

Ég var nú svo þreytt eftir lítinn svefn kvöldið áður að ég steinsofnaði þegar ég kom í hús en Egill var eitthvað sprækari og var niðri að spjalla. Þegar ég vaknaði var bara að koma kvöldmatur en búið var að dekka borð úti í stórri skemmu þar sem við gátum öll setið saman. Við fengum grillað dýrindis lamb og var lengi setið við át, spjall, söng, glens og gaman.

Hápunktur skemmtiatriðanna var Brokkóvision. Valin voru fjögur tveggja manna lið og mátti hvert lið velja sér tvo liðsmenn til viðbótar. Ég og Þóra vorum eitt liðið og völdum Lovísu og Sigga formann með okkur. Með keppnismanninn Sigga í fararbroddi unnum við þetta auðvitað en hann kom ríðandi inn í skemmu berbakt á sundskýlunni einni og vakti mikla lukku. Í svona keppni eru náttúrulega öll brögð notuð og þegar liðin áttu að hefja kapphlaup til að velja sér lag þá náði ég að grípa í liðsmenn tveggja liða og halda aftur af þeim á meðan Þóra mín náði flottasta laginu, laginu um Nínu. Hin liðin þurftu að sætta sig við Gleðibankann og eitthvað álíka og hafa eflaust hugsað mér þegjandi þörfina, hehe.

Á sunnudeginum brunuðum við svo bara snemma í bæinn enda bóndinn að stinga af til Noregs aðfaranótt mánudags og átti eftir að pakka.

Takk kæru Brokkkórsfélagar fyrir frábæra helgi, megum við eiga sem flestar slíkar

p.s. Brokkkórinn söng við vígslu reiðhallar Olil Ambla og Bergs Jónssonar á Syðri-Gegnishólum fyrir helgina og það var nú alveg rosalega gaman. Ekki síst var gaman að heimsækja hana Sirrý okkar sem hætti í kórnum um áramót þegar hún flutti þarna í sveitina í nágrenni við Olil og Berg.

Vorið er aðal annatíminn í hestastússinu. Þessi helgi er engin undantekning, þær systur ætla báðar að keppa á íþróttamóti Harðar. Þær eru báðar með nýja hesta í keppni núna. María Gyða keppir á 6 vetra fola í fjórgangi og tölti og svo ætlar hún að prófa fimmgang á hesti sem við eigum en ætlum reyndar að selja.  Hrefna Guðrún keppir á Skotta sem er nú ekki nýr í húsinu en búinn að vera í fríi í tvö ár vegna spatts og Hrefna Guðrún hefur ekkert riðið honum fyrr en í vetur. Blesi gamli fær því að slaka á þessa helgina en ég held að hann hafi ekki misst úr íþróttamót síðustu 15 árin

Ég ætla nú að reyna að ríða eitthvað út en það hefur ekki viðrað sérstaklega vel til útreiða frá því að ég kláraði prófin. Ég verð að vera duglega að hreyfa gengið því við Egill erum svo að fara á Löngufjörur um næstu helgi. Mikil tilhlökkun þar.

Ég er nú enn svona að ná áttum eftir prófin annars og rétt byrjuð á kíkja á ritgerðarvinnuna en fer á fullt eftir helgi.

Kv. Dísa

Jæja, ansi er nú orðið langt síðan síðast og margt  hefur á dagana drifið.

Viðar Darri er búin að vera fáránlega mikið veikur frá áramótum. Hann hefur 8 sinnum fengið hita, tvisvar sýkingu í eyrun og nokkrum sinnum slæman eyrnaverk án sýkingar. Ég hef líka verið frekar óheppin með heilsufarið sjálf og var t.d. raddlaus á fjórðu viku núna eftir páska.

Þessi miklu veikindi hafa sett strik í reikninginn með ýmislegt. Ég missti mjög mikið úr skólanum og fannst ég alltaf vera að byrja upp á nýtt. Ritgerðarskrifin sem ég ætlaði mér að standa í meðfram skólanum duttu líka nánast alveg upp fyrir.

Nú er ég hins vegar búin í öllum prófum í masternum og bara ritgerðin eftir. Svo það er nú hægt að gleðjast yfir því Þetta er búið að vera langt og strangt en alveg ótrúlega skemmtilegt og ég er búin að kynnast frábæru fólki í náminu sem á sumt eflaust eftir að verða vinir mínir til æviloka. Þetta eru búin að vera mikil forréttindi að fá að stunda svona skemmtilegt nám og ég hlakka til að takast á við ný og spennandi verkefni með haustinu ef ég fæ þá á annað borð eitthvað að gera.

Stelpurnar eru hressar og kátar og duglegar í hestastússinu. Hrefna Guðrún varð stigameistari Harðar í vetur og María Gyða komst í úrslit í einu móti á Rauð, nýja hestinum okkar sem er bara 6 vetra en mjög efnilegur.  Þær standa sig vel í skólanum og eftir fyrsta foreldrafund í leikskólanum sýnist mér að ég muni fá eintóma lofrullu um Viðar Darra líka, hann þykir mjög prúður og duglegur strákur, eins og við var að búast María Gyða er að klára 10. bekk, ótrúlegt en satt, og mér heyrist að hana langi mest í Versló. V Vonandi gengur það bara upp hjá henni.

Egill er byrjaður í Oddfellow og það er búið að vera heilmikið um að vera í kringum það. Ég er hins vegar búin að vera á fullu með kórnum mínum og við erum að fara í vorferð á Löngufjörur eftir tæpar tvær vikur sem ég hlakka mikið til.

Læt þetta update duga að sinni.

Dísa, bráðum fyrrum skólastúlka

Heilsufarið á bænum er ekki búið að vera gott. Viðar Darri byrjaði á því að fá hita og hor og endaði í eyrnabólgu. Hann fór ekki í leikskólann í rúma viku og var því glaður í morgun að komast aðeins út. Ég tók við af honum, byrjaði að fá skít í kverkarnar í síðustu viku og var skítstressuð að missa röddina fyrir helgina. Það slapp nú hins vegar til en í dag og gær var ég alveg raddlaus.

Ástæðan fyrir áhyggjum af röddinni er sú að ég átti að syngja inn á upptöku með kórnum mínum á fimmtudag og svo sungum við á þorrablóti Vatnsendabúa á laugardag. Við hjónaleysin skelltum okkur auðvitað á þorrablótið og það var sko meira en lítið stuð. Við dönsuðum út í eitt og svo sló kórinn alveg í gegn með hressilegu prógrammi. Við Egill röltum svo heim í nepjunni upp úr tvö um nóttina, mjög rómó

Heima voru systur að passa og var María Gyða með einar sjö stelpur hjá sér sem gistu allar. Á sunnudagsmorguninn rétt drattaðist ég á fætur til að fara með Hrefnu Guðrúnu út í Garðabæ þar sem Afturelding átti leik í Faxaflóamótinu á móti Stjörnunni. Leikurinn byrjaði ekki vel og okkar stúlkur voru 1-0 undir í hálfleik. Þær tóku sig hins vegar á í seinni hálfleik og unnu sannfærandi 3-2. Hrefna Guðrún skoraði tvö mörk og þar af annað beint úr aukaspyrnu, ekkert smá flott.

Hestastússið gengur ágætlega en vegna heilsuleysis hef ég lítið farið  í hesthúsið. Við fórum á laugardaginn og hentum Braga út þar sem hann er haltur og tókum Skotta og Leiftur inn í staðinn.

Verð að reyna að hrista þetta kvef úr mér

Kv. Dísa

Það er nú eins og það er að fésbókin tekur allan manns tíma núna og maður gefur sér ekki sama tímann í að blogga hér.

Janúar leið bara átakalaust. Við tókum hestana inn í byrjun mánaðar og stelpurnar eru byrjaðar að ríða út en mamman er ekki enn búin að koma sér á bak. Bæði er ég eiginlega ekki með neinn hest fyrir mig í augnablikinu, svo fór Egill til Kanada í rúma viku og litlu kútur er síðan búinn að vera veikur í næstum viku. Ég fer nú samt að bæta úr þessu. 

Ég sem fer aldrei í leikhús hafði það af að fara tvisvar í janúar. Við konurnar í stórfjölskyldunni fórum á Fólkið í blokkinni í byrjun mánaðar og svo fórum við mamma og Gyða systir á Janis Joplin í lok mánaðar. Báðar sýningar voru góðar, Janis Joplin þó betri.

Kórinn er byrjaður aftur eftir jólafrí og mikið rosalega er nú gaman að syngja í þessum kór Við erum núna að æfa fyrir þorrablót Vatnsendabúa og það verður mikið show.

Það gengur ekkert í ritgerðasmíðinni, ég finn bara ekki mína hillu í þessu. Góðar rannsóknarhugmyndir óskast

Bless í bili
Dísa

Jæja, nú aldeilis gleymdi ég mér yfir hátíðarnar og hef ekkert bloggað. En nú skal bætt úr því.

Ég kláraði síðasta prófið 19. desember og mikið var nú gott þegar það var búið og ég gat farið í jólastússið. Ég fékk einkunnirnar eftir áramótin og fékk 8 á línuna, er bara sátt með það.

Stelpurnar fóru norður með pabba sínum 22. desember svo það var fámennt hjá okkur á aðfangadag. Systir Egils og fjölskylda komu í möndlugraut um hádegisbil og ég var svo dónaleg að hirða möndlugjöfina sjálf  Mamma kom um kvöldið og borðaði hjá okkur. Við fórum í kirkju kl. 18 og stubbur var bara þægur enda var hann með fullt box af kornfleksi til að maula á. Hann sofnaði hins vegar á leiðinni heim og var svo úrillur þegar hann vaknaði að hann vildi ekkert borða af jólamatnum. Litli maðurinn fékk svo marga pakka að hann hafði ekki úthald í þá alla á aðfangadagskvöld svo við geymdum nokkra þar til á jóladag.

Á jóladag fórum við í hið árlega jólaboð hjá systur pabba og þar var að venju sungið og spilað af hjartans lyst. Á annan í jólum kíktum við í sumarbústað með Sirrý vinkonu og hennar manni og gistum eina nótt. VIð borðuðum dýrindis lax sem húsmóðirin hafði sjálf fangað og drukkum svo mojito í heita pottinum fram eftir nóttu meðan stúfur litli svaf eins og engill. Við fórum svo í göngutúr niður að Reykjadalsá í indælisveðri daginn eftir áður en við héldum heim.

Þann 30. desember fengum við María Gyða svo góða gesti. Það voru 5 jafnaldrar hennar ásamt mæðrum sínum. Við mömmurnar kynntumst á fæðingardeildinni þegar þau fæddust fyrir 15 árum síðan svo þau eru öll, fjórir strákar og tvær stelpur fædd um miðjan desember 1993. Við höfum ekki hist núna í nokkur ár svo það urðu fagnaðarfundir.


Um áramótin ákváðum við að vera bara heima fjölskyldan og taka það rólega. Við höfðum það mjög gott, borðuðum lambahrygg og heimatilbúinn ís. Skutum svo upp og rétt eftir miðnættið skreið ég upp í rúm með alla ungana með mér og sofnaði eins og steinn á meðan þau horfðu á Spiderman.

Nýársdagur var letidagur hjá okkur þremur en stelpurnar fóru í afmæli til frænku sinnar.

Það var erfitt fyrir stubb að fara aftur í leikskólann eftir langt hlé og erfitt fyrir mömmuna að reyna að snúa svefninum hjá honum aftur við eftir mikla óreglu yfir hátíðarnar. En þetta er nú allt að takast.

Ég er farin að huga að meistararitgerðinni minni og reyna að afmarka mig við eitthvert efni, það gengur svona mátulega vel.

Áttum semsagt góð jól og áramót og lítum björtum augum til ársins 2009.

Kveðja, Dísa og fjölskylda

Það verður að segjast eins og er að það var töluvert spennufall hjá mér eftir heimaprófið s.l. föstudag. Prófið stóð yfir frá kl. 9-17 og ég var bókstaflega eins og undin tuska á eftir enda stóð maður varla upp til að fara á klóið. Ég lá því eins og skata allt kvöldið en feðgar skruppu í jólaglögg og skvísurnar voru eitthvað að hitta vinkonurnar.

Á laugardeginum fórum við í Iðnó að sjá Hrefnu Guðrúnu syngja og leika. Þetta var slúttið á önninni í Sönglist hjá henni. Hún stóð sig vel og Sandra vinkona hennar líka. Fullt af efnilegum talentum greinilega á þessum námskeiðum.

Ég skutlaðist svo heim með ungana og þaut niður í Blómaval í Skútuvogi þar sem ég söng  létta jólasöngva með Brokkkórnum... bara gaman. Brunað heim aftur og tekið til við að mála sig og græja fyrir kvöldið. Við fórum á Frostrósir með Sirrý og Unni vinkonum mínum og köllunum þeirra. Frostrósir voru frábærar eins og alltaf, ég elska að fara á þessa tónleika. Kraftmikill söngur og flott umgjörð. Eftir tónleika skruppum við á Tapas barinn og þar bættust vinahjón Unnar og Sveinbjarnar við. Fengum okkur tapas og hvítvín, algjört æði og ég fékk svo kossa frá öllum um miðnættið þegar afmælisdagurinn minn rann upp.

Á sunnudeginum komu pabbi og konan hans, afi og amma og Gyða systir með tvö af sínum í smá brunch. Bara notalegt   Rauk svo út um hálftvöleitið því ég var að fara að syngja aftur með kórnum. Fyrst í Blómaval og svo á jólamarkaðnum við Elliðavatn. Við sungum utandyra á jólamarkaðnum og Maggi Kjartans var heldur fyndinn með grifflur að spila á hljómborðið sitt, alveg að drepast úr kulda. Svo fór rafmagnið í miðju síðasta laginu en við tvíefldumst bara í söngnum og kláruðum með stæl. Fengum svo smá kakó og kökur að loknum söng og ég fékk afmælissöng   Fór svo heim og steinrotaðist í stofunni eftir mikla törn og annasama daga.

Stóra yndislega stelpan mín átti svo afmæli í gær, þriðjudag. Hún vildi ekkert halda upp á afmælið en fór út að borða með nokkrum vinkonum og var rosalega ánægð með það. Ég trúi því varla að hún sé orðin 15 en verð samt að gera það enda löngu vaxin mér upp fyrir höfuð

Nú er það lokatörnin í skólanum, síðasta prófið á föstudag.

Góðar stundir.
Dísa

Eftir hrikalega törn í skólanum tók ég það bara rólega um helgina...... eða þannig. Á laugardaginn hélt ég upp á afmæli systkinanna Viðars Darra sem varð 2ja ára 30. nóvember og Maríu Gyðu sem verður 15 ára þann 16. desember n.k.  Þetta var rosa veisla og svaka gaman. Sá stutti var fljótur að rifja upp taktana við að taka upp pakka og reif þá nánast úr höndunum á veislugestum þegar þeir birtust. Ég hafði sem betur fer haft vit á að kaupa Kung Fu Panda og setja í tækið fyrir yngstu kynslóðina þegar allir voru búnir að borða. Það þýddi að við fullorðna fólkið gátum sest aðeins niður og spjallað sem er bara ekki hægt þegar fullt af krökkum eru hlaupandi um og gólandi út í eitt eins og stundum vill verða.

Sunnudagurinn var svo tekinn nokkuð rólega fyrir utan það að við Egill skruppum í Kringluna í fyrstu jólagjafakaupin. Sem betur fer vorum við snemma á ferð þannig að mesta ösin var ekki byrjuð.

Nú eru bara prófin tvö eftir hjá mér í skólanum þessa önnina, það verður gott að komast í jólafrí.

Dísa